کتاب وقتی نیچه گریست رو تقریبا تموم کردم به جز یه قسمت کوتاهی از نقد خود نویسنده چیزی نمونده..کناب رعب اور و دگرگون کننده و قابل تحسین بود.احساس میکنم هر چی بیشتر در این کتابهای فلسفی و روان درمانی غرق میشم بیشتر میفهمم باید همین کارو تا همیشه انجام بدم. امروز کنسرت بود.کنسرت سنتور و بعدش یه اواز کوتاه.اول سعی کردم رو نت های سنتور تمرکز کنم و حدس بزنم که مثلا این صدا از کدوم قسمت سنتوره یا چجور حرکتیه بعد کم کم خسته شدم حس کردم ساز داشت منو پس میزد یه کار جدید کردم.یاد این جمله افتادم که میگه ارزش و زیبایی موسیقی در زیبا بودن نغمه ها و نت ها نیست بلکه در س

من خودمو امیدوار کردم و بعد با دستای خودم دوباره ناامید شدم.همون اول هم میدونستم دوامی در کار نیست..چون مثل این بود که از روز اول که بخوایم همو ببینیم عزای پایانشو بگیریم..ادما وقتی غمگین میشن چه کار میکنن؟شاید کناب بخوننن..شاید بنویسن..شاید اهنگ گوش بدن ولی من الان فقط به این نیاز دارم که یه طناب وسط دو تا کوه برام بکشن و بگن از روی این طناب رو قله بعدی برو...بعد اگه رسیدم به قله بعدی میفهمم حتما تو وجودم یه ارزشی مونده که به خاطرش تا اینور طناب تا این حد ایستادگی کردم...واقعا غم یعنی همین؟؟یعنی نمیدونی تا چه حد قانعی ..یعنی حس کنی هیچوقت سیراب نمیشی و من ا

یه روز من دست همتونو میگرم و بتون میگم که من تو افق چیزی به جز خودتون نمیبینم

اینجا خشک و بایره

کارایی که باید امروز انجام میدادمو انجام دادم فقط یه مک دونالد موند که اونم از توانایی امروزم خارج بود.کل بدنم درد میکنه..کلی بار از ایران حمل کردم..انگار یکی داره با پاش به شونه هام لگد میزنه..اگر اون زنه بود احتمالا میگفت که دارن بت لگد میزنن..دارن ازارت میدن..سنگامو گم کردم..خیلی بم اعتماد به نفس و انرزی میدادن..بشون کم توجهی کردم و اونا هم منو ترک کردن..احساس بی دفاغی احمقانه ای پیدا کردم..بگذریم...تا 2 ساعت دیگه باید برم دانشگاه..و از ساعت 4:30 که بیدار شدم دیگه نتونستم بخوابم..به یه عارضه ی جدید مبتلا شدم که میگه باید بیدار بمونی و اون خوابای اضافه قبلتو

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی

تو هیچوقت برنمیگردی